Artyazar

Dəhşət-hekayə: İkinci ruhumun intiqamı... (I hissə)

İkinci ruhumun intiqamı...

(Mistik e-real hekayə)

Yalnız 18 yaşından yuxarı şəxslərin oxuması məqbuldur

Hər şey elə ani baş verdi ki, hətta həmişə təriflədiyim bilgim də sanki dondu: bu hadisədə məntiq öz yerini sehrbazlığa, reallıq isə xülyaya otürmüş kimi görünürdü...

Bir qədər də uşaqlıq xatirələrimdən danışsam, bu ruhların ovuyla bağlı sərgüzəştlərimin haradan qaynaqlandığı hamıya gün kimi ap-aydın olar.
Mən kənddə doğulmuşam: heç kimə sirr deyil ki, əgər şəhəri millətin gələcəyi kimi götürürüksə, onda sağlam məntiqə görə toplumun keçmişi məhz kənddə yatıb qalıb. İnsan da doğulub boya-başa çatdığı məkanın bütün incəliklərini kodlaşdırılmış formada öz içindəki saxlanğıcda gəzdirir. Alimlər o saxlanğıca gen, aqillər isə ruh deyərlər.
O zamanlar həftənin bir günü, yanılmıramsa, cümə axşamı bütün evlərin ocaqlarında qazan asılardı. Bir balaca varlısı plov dəmləyər, ət, ya da toyuq bişirər, olmayanlar isə, əlinə nə keçərdi, basardı qazana ki, yemək bişsin.
Qoca nənəm demişkən, cümə axşamı hər evdən bir tüstü çıxmalı, xörək iyi gəlməlidir ki, həmin axşam evin - ailənin dünyasını dəyişmiz əzizləri gəlib ocaq başında dövrə vuranda narahat olmasınlar, inciməsinlər və görsünlər ki, onları yad edən, sayıb-sevənlər var.
Mən də elə uşaqlıqdan vurulmuşdum bu ruhlara və anamdan-nənəmdən soruşub maraqlanardım ki, bəs ruhların məskəni haradır. Onlar çox zaman susar, ruhlarla bağlı heç nə danışmazdılar, ən yaxşı halda isə, yəniçmən qır-saqqız olub qopmaq istəməyəndə anam məni narahat ruhlarla qorxudurdu:
- Bax əgər nadinclik etsən axşam narahat ruhlar məskəninin ən əzail sakini olan birqulaqlı ruh gəlib səni aparar, uzaqlarda azdırar.
Bu hədədən sonra mən qaçıb bir küncə sıxılar, gecə isə hər nə qədər çalışsam da özümü saxlaya bilmir, yorğan-döşəyimi sladardım.
Hərdən qoca nənəm gəlini - anamın üstünə xox gələrdi:
- Ay gəlin, sən bu uşağı dəli etməsən, əl çəkməzsən...
Nənəmə nə qədər yalvarsam da, narahat ruhların məskəni barədə nə mənə, nə də başqa bacı-qardaşlarıma bir şey danışmazdı.
Bir qədər özümə gələndən sonra - uşaqlığıma təpik atıb yeniyetməliyimi qucaqlayandan üzü bəri çoxlu oxumaqla içimdəki cin-şeytan qorxusuna, hal arvad xofuna təpik atmağa başladım. Hətta bir çox dost-tanışımı başıma yığıb narahat cinlər məskəninin axtarışına, hətta əcinə-şeytan ovuna çıxmağa başladım...
O günlərdən illər məni ayırıdı, artıq böyük adama çevrilmişdim: düzünü söyləsəm, cin-min söhbətlərini, nağılvari oyunlarını da az qala unutmuşdum. Bir də ki, işıqlı şəhərdə cin-əcinə nə gəzir axı? Bu cin-min elə qaranlıqların varlığı sayılır: mən indiyə qədər eşitməmişəm ki, gündüzlər, dünyanın işıqlı vaxtında cinlər, hal arvadlar kiminsə gözünə görünsün. O da qala günün-günürta çağı hansısa adamın yanından cinin ötməsi halını, ümumiyyətlə bir kimsə eşidə bilməz...