Artyazar

Dəhşət-hekayə: İkinci ruhumun intiqamı... (II erotik-hissə)

      (Mistik e-real hekayə)

Yalnız 18 yaşından yuxarı şəxslərin oxuması məqbuldur

Əvvəli burada: http://artyazar.azeriblog.com/2008/07/24/dehshet-hekaye-ikinci-ruhumun-intiqami-i-hisse

...İndi, budur, cinlərə, o qəribə və sirli məxluqlara olan marağım ikinci dəfə doğulmuşdu, özü də el sırtıq bir həvəslə içimə dolmuşdu ki, ondan elə-belə qurtulmağın asan olmayacağını da mənə aydınlaşırdı...

İlkin razılaşmamız əldə edilməsə də, mən Dəli dağın ətəyinə tərəf getdim. Dağın ətəyi ilə dərin bir yarğan və böyük dərə uzanırdı sanki bir sonsuzluğa. Bircə kərə bu yarğan və dərəyə baxmaq bəs edirdi ki, adi adamın - o da qala şəhərin sıxa-sıxa suyunu çıxartdığı mən yazıq ola - ürəyində bir vahimə fırtına qoparırdı.

 Mənsə, kor tutduğunu buraxmadığı kimi, ruhlarla bağlı oyunumu sona qədər getmək istəyirdim. Ya gətirər, ya batırar, deyənlərə haqq qazandıra-qazandıra dərənin dibinə enmək istəyirdim ki, birdən sanki göydən bir kölgə kimi şığırımın üstünə ağ yaylıqlı o qarı çıxdı...

Bu Şahzadə qarı idi:

- Nə axtarırsan bu tərəflərdə, bala?
Onun mənə etdiyi "bala" müraciəti olmasaydı, bəlkə də dilim tutulmuşdu. Düzünü boynuma alsam, bu qəfil şığırtı rastlaşmadan dilim-dodağım qurudu. hətta indi bu hadisəni kompyuterimin yaddaşına damğalayanda belə o qəfil görüşün qorxusu hələ də canımdan uzaqlaşmadığını hiss edirəm...

-Salam, nənə, bilirsənmən, mən, mən...
- Ay bala, nə mələyirsən, bir özünə gəl, ürəyindəki fikirləri aydın de görüm.
- Bilirsən, nənə, qısa danışacağam, - bu dilli-dilavərlik, deyəsən, "bala" kəlməsinin mənə verdiyi ürək-dirək enerjisinin gücündən idi. - Bir sözlə, narahat ruhlar aləminə səyahət etmək fikrindəyəm və bilirəm ki, səndən başqa bir kimsə məni o gizlin məkana qonaq apara bilməz...

- Hə! - qarı bundan sonra, yəni biz dərə dibinə enənəcən bir kəlmə kəsmədi başıyla mənə işarə etdi ki, onun ardınca hərəkət edim. O, çox qıvraq yüyürürdü, hətta nə qədər cavan olsam da, onun ardınca qaçsam da, bir anlıq mənə elə gəlirdi ki, onu bəzən gözdən itirirdim.

On dəqiqə, yarım saat, iki saat beləcə nə qədər yüyrdüyümüzün fərqində deyildim: bircə onu hiss edirdim ki, ürək çırpıntılarım yavaş-yavaş güclənirdi, bir balaca da başım hərlənirdi.

Qarı yüyürdükcə Dəli dağın başından nurunu üstümüzə səpələyən Ay işığında sankı onun ağ yaylığı qoşa qanad formasında yellənirdi. İçimdə bir qorxu hənirtisini hiss etsəm də, geriyə yolum yox idi...

Dərənin lap dibində, dağ çayının şırıltısı kainata layla çaldığı yerdə birdən qarı ayaq saxladı, üzünü mənə çevirib qəfilcə soruşdu:
- Sənin məgər narahat ruhun var?!

Qəfil sual namərd bıçağı kimi ürəyimə saplandı və oradan qara qan yerinə kədərli xatirələr fığqırdı...

***

Aytənlə biz yaxın qohum idik: bir-birimizə o qədər isinmişdik, o qədər qəlbdaş idik ki, hamı sevgili olduğumuzu düşünürdü. Elə özüm də hiss edirdim ki, qızın ilk məhəbbət obyetiyəm, Aytən məni saf duyğularla sevir, həyatının mənasını məhz bu sevgidə görürdü.
İllər keçir, mən şıhırı oxumağa yollanandan sonra, həyatımdakı qadınlardan ibarət sevgi təsbehi get-gdə genişlənirdi. Və bir gün mənim hansısa qızla şəklimi görən Aytənin üstünə neft töküb kibrit çəkməyi, üç gün xəstəxanada adımı çəkə-çəkə canverməsi heç vaxt yaddaçımın arxa tərəfinə sürüşmür....

Bu barədə qarıya danışanda, arvadın simasındakı bir cüt göz yaşında Bədirlənmiş Ay nurunun əksi parıldayırdı.

- Hə, sənin çox acıqlı və sərhasər uçuşan ruhun var. Onunla rastlaşmaqdan ötrü, dediyimi eləməlisən...

Qarı əynindəkilərini bir-bir soyunanda onun divanələşdiyini düşündüm və dabanıma tüpürmək istədim, geri dönüb qaçmaq istəyəndə, ayağım nəyəsə ilişdi və üzüüstə yerə yıxıldım. Ani başımdan bir ağrı qalxdı ki, gəl görəsən.

Qarı məni üzü üstə çevirdi və anadangəlmə lüm-lüt vəziyyətdə rəqs edə-edə bildirdi:
- Sən nə ağciyərsən, ay yetim. Mənsə düşünürdüm ki, köməyimə bir igid müraciət edib...

İnsafən, qarının Ay südünə bələnmiş bədəni yaraşığda yeniyetmə qızların vücudundan da geri qalmırdı: bu isə mənim şəhvət hisslərimin coşmağına səbəb oldu. Qadının erotik hərəkətlərlə müşahidə olunan rəqsindən isə intim enerji yağırdı...

Qarının tapşırığı isə belə oldu ki, onun canını rahatlandırmadan öz hisslərimi ram etməliyəm. Əgər o, lazımi duyğuların içində olsa, gözlərinin dərinliyinə baxmalıydım ki, Aytənin narahat ruhu onlar vasitəsiylə mənim ruhuma qovuşaydı...

On beş yaçlı qızların döşləri tək daş kimi idi onun sinələri...
İki qıçını aralayıb içərilərə hərəkət edənə qədər bədənimi soyuq tər basmışdı: fəqət bu tərin qorxudan, yoxsa şəhvaniyyətdən su içdiyinin fərqində deyildim artıq...
Onun mərmər bədəni mənim vücudumun üstündə qıvrılanda özümü saxlaya bilmədim və canım boşaldı. Bu zaman onun baxışlarındakı duman və kainatın dərinliklərinə oxşayan qara boşluq bədənimə vəlvələ saldı...

- Heyvərə, nədi, yeniyetmə oğlan deyilsən ki? Dözə bilmədin bir neçə an...

Dərə dibindəki soyuq çay suyundan üz-gözümə vurduim, sonra yenə yerdə heysiz uzanan Sahzadə qarıya, əslində isə indiyə qədər seviş rəqsi etdiyim qadınların ən qəlizi kimi bütün qalan həyat yaddaşıma həkk olunmuş qadına tərəf getdim...

Onun pambıq kimi yumşaq əlləri mənim qarnımın üstündə oynaşdı, daha sonra bir qədər də aşağıya tərəf sürüşdü, paçamın arasındakı həyat mərkəzini silkələdi, yatmışı oyatdı - ölmüşü diriltdi...

Bu dəfə mən aşağıda qərar tutdum, o isə üstümdə rəqsini davam edirdi:
- Bircə tələsmə, hər şey bizdə alınacaq...
Mən də tələsməmək üçün Aytəni yaddaşımda diriltməyə çalışdım. Ani olaraq mənə elə gəldi ki, üstümdəki qarı deyil, məhz Aytəndir. Göylərə üçmaq məqamı çatanda Aytənin yanan vücudu yadıma gəlirdi, odur ki, bu dəfə "tələsmirdim"...

Üstümdəki isə qıvrıla-qıvrıla cah məni qucaqlayır, cah da yalvarırdı: "Yavaş, qurban olduğum, öldürmə məni, incitmə canımı..."